Vaak kiest de Woonbond voor overleg, nu is het tijd voor actie
De wooncrisis woekert inmiddels al jaren voort en ontwricht mensenlevens. Achtereenvolgende kabinetten hebben de problemen niet opgelost. En zolang politici hun oren laten hangen naar beleggers die geld verdienen aan de woningnood, kunnen woningzoekenden fluiten naar een betaalbaar huis. Genoeg reden voor een groot woonprotest, waarvan de Woonbond medeorganisator is.
Toch is demonstreren geen dagelijkse kost voor de Woonbond. Al sinds de oprichting in 1990 komt de bond op voor de rechten van huurders en woningzoekenden. Met voorlichting en individuele ondersteuning bij woonproblemen, maar ook collectief door lokale huurdersorganisaties bij te staan en te adviseren. En natuurlijk door landelijk te lobbyen voor beter woonbeleid. Maar in de loop der jaren zijn er talloze momenten geweest waarop overleg niet meer genoeg uithaalt en actie overblijft als middel. Net als de vakbonden gebruikt ook de Woonbond zowel overleg als actie. Elk op het juiste moment, beide om verbeteringen af te dwingen.
10 nieuwe steden? Nee, wel exploderende huren
Woonminister Boekholt-O’Sullivan is nu inmiddels ruim een jaar aan de slag. Maar waarmee eigenlijk? Niet met het bouwen van 10 nieuwe steden. Die goedkope verkiezingsbelofte was zo slecht, dat niemand nog hoop heeft dat daar iets mee gebeurt. Maar wat is dan het plan om de groeiende wachtlijsten voor sociale huurwoningen op te lossen? Je zou denken dat woningcorporaties ruim baan krijgen om nieuwe woningen bij te bouwen. Maar die krijgen hier geen cent voor van de overheid. Sterker nog, het kabinet remt corporaties door hen flink winstbelasting te laten betalen. De meest positieve daad van het kabinet Jetten: iets minder winstbelasting.
Meer woningbeleggers lossen de wachtlijsten niet op
In plaats van te investeren in de volkshuisvesting kijkt de minister liever naar commerciële woningbeleggers. In de hoop dat die woningen bouwen wil ze hogere huren toestaan en meer tijdelijke contracten mogelijk maken. Dit lost de wachtlijsten niet op. Het enige waar het toe leidt is dat woningzoekenden meer en meer afhankelijk raken van huisjesmelkers.
Hoogste tijd voor een keerpunt
Als we willen dat politici de belangen van huurders en woningzoekenden dienen, dan zullen we ze moeten dwingen om naar ons te luisteren. Dan moeten ze niet meer om ons heen kunnen. Daarvoor moeten we laten zien met hoeveel we zijn. En dat we met onze eisen niets te veel vragen. In een beschaafd land waar meer dan genoeg geld is, zou dakloosheid en woononzekerheid niet moeten bestaan. Daarom vindt de Woonbond het de hoogste tijd voor een nieuw woonprotest. Laten we van 10 oktober een historisch keerpunt maken.
